درمان زخم پای دیابتی

افراد دیابتی باید هر گونه زخم هر چند سطحی و کوچک را جدی بگیرند، و نسبت به درمان اقدام کنند.

دیابت بیماری مزمنی است که در آن بدن قادر به استفاده از قندی که به طور طبیعی در بدن تولید می شود، نیست. در این افراد روند بهبودی زخم به کندی انجام می شود. افراد مبتلا به دیابت، اغلب با تخریب بافت های عصبی رو به رو می شوند. این بدین معناست که، اعصابی که حس درد را از مغز به پاها منتقل می کنند، به خوبی کار نمی کنند و در نتیجه، احتمال آسیب پاها در افراد دیابتی بیشتر می باشد، حتی خود فرد نیز متوجه ایجاد زخم و یا تاول نخواهد شد.

درمان زخم دیابتی

این افراد اغلب ضعف سیستم ایمنی دارند، ایجاد کوچک ترین زخم و تاول بر  روی پوست، می تواند باعث بروز عفونت و مشکلات بعدی شود.

در افراد دیابتی، احتمال باریک شدن سرخرگ ها، به خصوص سرخرگ های پا، بیشتر است. اگر زخمی در بدن و پاها ایجاد شود، مدت زمان بیشتری طول می کشد تا بهبود یابد، حتی گاهی می تواند باعث بروز عفونت های شدید نیز شود. با باریک شدن سرخرگ ها، جریان خون و خون رسانی کم می شود.

افراد مبتلا به دیابت، با رعایت یک سری نکات بهداشتی می توانند از بروز زخم های دیابتی پیشگیری کنند.

افراد دیابتی باید همواره بدن و به خصوص پاهای خود را بررسی کنند. وجود هر گونه قرمزی، تاول و یا کنده شدن پوست، می تواند نشانه ای از عفونت باشد. این کار، یکی از مهم ترین اقداماتی است که یک فرد دیابتی باید روزانه انجام دهد.

استفاده از کفش های مناسب، در پیشگیری از زخم پای دیابتی بسیار موثر است. شست و شو با سرم نرمال سالین و یا استفاده از پانسمان های مخصوص، محیط مرطوبی را برای زخم ایجاد می کند و باعث حذف مواد زائد و میکروبی از محیط زخم می شود. در صورت وجود استئومیلیت و یا سلولیت، درمان های دارویی و مصرف آنتی بیوتیک تجویز می شود.

این افراد باید پاهای خود را مرطوب نگه دارند و از کرم ها و لوسیون های مرطوب کننده استفاده کنند. البته این نکته را فراموش نکنید که مرطوب کردن بین انگشتان می تواند خود یکی از دلایل بروز عفونت های قارچی باشد. می توان از ژل های ضد قارچ استفاده کرد، زیرا ژل مانع از مرطوب شدن فاصله میان انگشت ها می شود.

در افراد دیابتی، میزان قند و گلوکز خون همواره باید بررسی شود و در سطح نرمالی باشد. با کنترل قند خون، از ایجاد زخم و یا مشکلات بعدی از جمله عفونت، جلوگیری می شود. افراد دیابتی باید مراقب رژیم غذایی و میزان مصرف مواد قندی خود باشند.

از آن جایی که اعصاب حسی در افراد دیابتی از بین می رود، اگر در کفش این افراد سنگ یا هر ماده خارجی وجود داشته باشد، هرگز متوجه نخواهند شد و به راه رفتن خود ادامه می دهند. در چنین وضعیتی، احتمال آسیب و زخم چند برابر می شود.

در درمان زخم پای دیابتی، پزشک تصمیم می گیرد که از روش های تهاجمی مانند آنژیوگرافی استفاده کند و یا روش هایی را به کار بگیرد که هیچ گونه خطر و عارضه ای را به همراه ندارند.

درمان زخم دیابتی

درمان زخم های دیابتی

همان طور که گفته شد، کوچک ترین زخمی در افراد دیابتی باید بررسی و درمان شود. در صورت بروز هر گونه زخمی در بدن، اقدامات زیر را دنبال کنید تا از بروز عفونت و یا مشکلات بعدی پیشگیری شود.

مهم ترین نکته، این است که فرد باید از زخم خود مراقبت کند. در صورت عدم مراقبت از زخم، زمینه برای رشد میکروب، باکتری و ویروس، و در نهایت بروز عفونت مهیا می شود. بدین منظور، ابتدا زخم را کاملا تمیز کنید. می توانید از محلول های سرم سالین استریل نیز استفاده کنید. با این کار، هر گونه عفونت و آلودگی احتمالی از زخم برداشته می شود.

به خاطر داشته باشید، هرگز از صابون و یا محلول های قلیایی استفاده نکنید، این قبیل مواد بیشتر زخم را تحریک می کنند. گاهی می توان برای جلوگیری از بروز عفونت، از کرم های آنتی بیوتیک استفاده کرد. بعد از شست و شو، زخم را با پانسمان استریل ببندید. پانسمان بایستی روزانه تعویض شود. زخم مجدد شسته شود و پانسمان جدیدی بر روی زخم قرار داده شود.

هنگام تعویض پانسمان، زخم را از نظر میزان ترشح، التهاب، قرمزی و یا چرک بررسی کنید.

بهتر است قبل از هر گونه درمان خود سرانه به پزشک مراجعه کنید و مراحل درمانی را تحت نظر متخصص بالینی انجام دهید.

زخم پا، یکی از مهم ترین زخم ها در افراد دیابتی است. پا و قوزک پا، نواحی هستند که بیشتر در معرض زخم های دیابتی هستند، زیرا ترمیم این قسمت ها، نسبت به سایر قسمت های بدن پروسه پیچیده تری دارد. افراد دیابتی بیشتر از افراد معمولی، دچار خشکی پوست و یا تخریب اعصاب، به خصوص در ناحیه پا می شوند.

در بررسی زخم های دیابتی، پزشک به بررسی فیزیکی و شدت زخم می پردازد، و هم شرایط کلی مانند تخریب بافت عصبی را مورد بررسی قرار می دهد. میزان شدت زخم، به عمق بافت نرم و درگیری استخوان بستگی دارد. آزمایش خون، شمارش سلول های خونی، بررسی میزان قند خون، هموگلوبین و کراتینن نیز بایستی انجام شود.

پوشش دهی زخم

بعد از حذف مواد زائد از زخم، پانسمان و یا ژل سدیم کلراید بر روی زخم قرار می گیرد. پانسمانی مناسب است که ترشخ زخم را به خود جذب کند، و از پوست سالم اطراف زخم محافظت کند. در زیر به بررسی انواع زخم ها می پردازیم:

  • زخم های خشک

در زخم های خشک، استفاده از پانسمان های هیدروکلوئیدی توصیه می شود. این پانسمان، نسبت به اکسیژن، رطوبت و باکتری نفود ناپذیر هستند و محیط مرطوبی را برای زخم ایجاد می کنند.

  • زخم های ترشحی

پانسمان های جذبی مانند آلژینات کلسیم، به دلیل خاصیت جذب بالا، بهترین نوع پانسمان برای زخم هایی هستند که با ترشح همراه هستند.

  • زخم هایی با میزان ترشح بالا

پانسمان های هیدروفیبری ویا پانسمان های گاز، بهترین نوع پانسمان هستند. در این قبیل زخم ها، پانسمان باید روزی دو بار تعویض شود.

  • زخم های عفونی

در زخم های سطحی و عفونی معمولا از سولفادیازین نقره استفاده می شود، در صورتی که فرد حساسیتی به داروهای سولفا نداشته باشد.

درمان زخم دیابتی

اگر پای بیمار دچار زخم شود، چه باید کرد؟

درمان زخم دیابتی کار آسانی نیست. برای داشتن درمانی موفق و با دوام، در نظر گرفتن موارد زیر ضروری است:

  • برداشتن بافت نکروز و مرده. بافت مرده و نکروز، توسط تیغ جراحی برداشته می شود، و به یک محیط گرم و مرطوب جهت بهبودی نیاز دارد. گاز آغشته به سرم نرمال سالین این کار را به خوبی انجام می دهد.
  • کاهش عوامل تشدید کننده. استراحت، پوشیدن جوراب، تعویض کفش های کهنه و تنگ از جمله مواردی هستند که باعث کاهش احتمال بروز زخم و عفونت می شوند.
  • کنترل قند خون. با انجام مرتب آزمایش خون، داشتن رژیم غذایی مناسب. این کار می تواند از عوارض بعدی که دیابت بر روی چشم، کلیه و یا حس پا می گذارد، پیشگیری کند.
  • کنترل عفونت. با مصرف آنتی بیوتیک، خارج کردن چرک از زخم و یا برداشتن بافت نکروزه و مرده
  • آموزش بیمار.

هدف از درمان زخم پای دیابتی ، بسته شدن زخم می باشد. که بستگی به عمق زخم، عفونت و کاهش خون رسانی دارد.

در صورت مشاهده زخم بر روی پوست و یا قسمت های استخوانی پا، به پزشک مراجعه کنید و از درمان های خودسرانه دوری کنید.

با توجه به از بین رفتن اعصاب حسی پا، درجه آب را تنظیم کنید، یا از آرنج خود کمک بگیرید و یا از فرد دیگری بخواهید این کار را برای شما انجام دهد.

ناخن های پا باید مرتب کوتاه شوند، برش ها باید صاف باشند و از گرفتن گوشه های ناخن خودداری کنید.
در منزل، پا برهنه راه نروید و حتما دمپایی، پا کنید.

کفش هایی را انتخاب کنید که مناسب سایز پای شما باشند. کفش های تنگ باعث می شوند فشار بیشتری به پا وارد شود و در نهایت میزان آسیب بیشتر می شود. تا می توانید از کفش های پلاستیکی استفاده نکنید.

کفش نویی را که می خرید، ابتدا برای بازه زمانی کوتاهی به پا کنید تا کاملا نرم شود. بعد از درآوردن کفش، پا نباید قرمز و ملتهب باشد.

کفش خود را از نظر وجود سنگ و یا هرگونه جسم خارجی بررسی کنید.
گاهی در صورت نیاز، ترمیم رگ نیز انجام می شود
گاهی لازم است كاهش خون رسانی برای بهبودی زخم صورت بگیرد:

 بیمارانی كه علائم انسداد عروقی دارند

آنهایی كه درد دائمی دارند
بیمارانی كه زخم آنها به درمان جواب نمی دهد و یا بیمارانی كه دچار قانقاریا شده اند
در این بیماران موثر ترین راه برای نجات پا انجام پیوند رگ به قسمت انتهای آن و برقراری نبض است. در صورت باز بودن شریان رانی و وجود نبض در شریان پوپلیتیال توصیه می شود كه پیوند رگ بین شریان پوپلیتیال و شریان های دور مچ پا انجام شود.

استفاده از داروهای رگ گشاد كننده در درمان زخم پای دیابتی موثر نیست. استفاده از داروهای ضدانعقادی و پلاكتی در تمام بیمارانی كه نارسایی خون رسانی دارند، توصیه می شود.كنترل چربی خون، فشار خون و قند و سیگار نکشیدن، جزء اقدامات ضروری می باشد.

درمان زخم دیابتی

نتیجه گیری پایانی

زخم پا در بیماران دیابتی قابل پیش بینی و پیشگیری است. احتمال قطع پا در این بیماران زیاد است. با آگاهی بیشتر بیماران و پزشكان، امكان پیشگیری از زخم و قطع پا وجود دارد.
اقدامات موثر در پیشگیری عبارتند از:

  • كنترل شدید قند خون
  • معاینه روزانه پا توسط بیمار
  • مراجعه سریع در صورت مشاهده علائم
  • آموزش بیمار در مورد احتمال صدمه به پا توسط كفش تنگ
  • حمام آب داغ
  • پرهیز از درمان های خانگی
  • معاینه بیماران توسط پزشك متخصص دیابت از نظر حسی و خون رسانی و تغییر فرم پا در هر مراجعه

آن دسته از بیمارانی كه كاهش حس اعصاب و یا نارسایی عروقی دارند، توجه بیشتری لازم دارند، چون در این گروه احتمال زخم پا بیشتر است. این بیماران باید آموزش بیشتری دریافت كنند.

در صورت نیاز به انجام آزمایش های تكمیلی، به متخصص ارجاع داده می شوید. روش صحیح درمان می تواند در بهبودی زخم موثر باشد. یکی از روش هایی که به درمان کمک می کند، تعیین نوع زخم از نظر میزان ترشح و یا سایر پارامترها می باشد. آنتی بیوتیك برای پیشگیری از عفونی شدن زخم توصیه نمی شود. تشخیص عفونت براساس مشاهده علائم بالینی صورت می گیرد. بعد از کشت زخم، میزان تاثیر پذیری مصرف آنتی بیوتیک مشخص خواهد شد..

در بیماران مبتلا به قانقاریای انگشت، استفاده از هپارین سبك زیر جلدی توصیه می شود. در صورت عفونت شدید، بهتر است كه زخم باز گذاشته شود. گرچه دوره درمان طولانی تر می شود و نیاز به استفاده طولانی تری از پانسمان نیاز می شود.

منتظر نظرات و پیشنهادات شما هستیم

با تشکر ، گروه مدیریت سایت مرکز درمان زخم مانیکان

عوارض جانبی در درمان سرطان حنجره

عوارض جانبی در درمان سرطان حنجره

در روند درمان سرطان حنجره به دلیل قوی بودن درمان، علاوه بر انهدام و نابود کردن سلول های سرطانی، سلول های سالم کنار سلول های سرطانی نیز دچار آسیب می شوند.به همین دلیل در درمان سرطان همیشه عوارض جانبی وجود خواهند داشت که البته بسته به نوع سرطان، مقدار پیشروی آن و توان بدنی هر فرد متفاوت است.البته این موارد قبل از شروع درمان به بیمار توضیح داده خواهد شد.برخی از این عوارض در این مقاله توضیح داده می شود.

 

عوارض جانبی در درمان سرطان حنجره

 

برای درمان سرطان روش های مختلفی وجود دارد:

  1. رادیوتراپی
  2. جراحی
  3. شیمی درمانی

در اینجا به توضیح عوارض جانبی درمان به روش جراحی می پردازیم.

  1. انرژی پایین: افراد بعد از عمل دچار حس ضعف و خستگی می شوند که بهبود از این حالت بسته به هر فرد متفاوت است.
  2. حس درد: بعد از عمل تا چند روز فرد دچار درد و ناراحتی است که با دارو کنترل می شود.
  3. افزایش یافتن مقدار خلط:شش ها و نای بعد از عمل مقدار زیادی خلط تولید می کنند.برای تخلیه این خلط ها از استوما استفاده می شود. (سوراخ ایجاد شده در نای)
  4. تغییر در ظاهر بدن: کم حجم شدن گردن و دیده شدن محل زخم (می توان از لباس هایی با یقه بلند استفاده کرد.)
  5. تورم در گلو: تا چندین روز بعد از عمل بیمار قادر به خوردن و آشامیدن نمی باشد. در دو روز اول مواد غذایی را وریدی دریافت می کند و بعد از آن به وسیله لوله ای که در حین جراحی کار گذاشته می شود تغذیه می کند. پس از کاهش ورم لوله برداشته شده و فرد می تواند کم کم غذا خوردن را شروع کند که عمل بلعیدن ممکن است در روزهای اول برایش سخت باشد و به کمک پرستار نیاز داشته باشد.
  6. تراکئوستومی: در مواردی که استوما موقت باشد (برداشتن قسمتی از حنجره) بعد از برداشتن آن ممکن است صدا کمی ضعیف و یا خشن شود اما در مواردی که استوما دائمی است (برداشتن کل حنجره)، فرد به یادگیری روش جدید برای سخن گفتن نیاز خواهد داشت.
  7. ضعف،بی حسی و کرختی: پس از جراحی و برداشتن حنجره قسمت هایی از گلو و گردن نیز دچار بی حسی خواهند شد، چرا که عصب های آنها برداشته شده است. گاها بازو و گردن و شانه سفت نیز می شوند که در این موارد اغلب افراد نیاز به فیزیوتراپی خواهند داشت که نیروی بدنی و توانایی جسمی شان بهبود یابد.

هیدروسل

هیدروسل

درمان بی اختیاری ادرار | متخصص اورولوژی

با جمع شدن آب  در اطراف بیضه بیماری هیدروسیل به وجود می آید و همین امر موجب می شود که سایز کیسه بیضه تغییر محسوسی به وجود بیاید.این بیماری شاید با درد برای مردان نباشد. این بیماری در نوزادان بسیار شایع می باشد

عوامل ایجاد هیدروسل

  1. ضربه بر اثر ورزش یا حوادثی نظیر تصادف
  2. در اثر جراحی اسکروتوم یا ناحیه کشاله ران
  3. عفونت و تورم در ناحیه اپی دیدیم یا بیضه
  4. در اثر بیماری سرطان بیضه و سرطان کلیه
  5. افزایش سن مخصوصا در سنین بالای 40 سال

چگونه می توان هیدروسل را تشخیص داد؟

به دو روش می توان پی به بیماری هیروسل برد. پزشک ابتدا به وسیله نور وسیله ای مانند چراغ قوه در زیر بیضه ها مایع موجود در اطراف بیضه ها را مشاهده می کند. از این روش برای تشخیص غده های سرطانی استفاده می شود. در صورت وجود این توده مایع اطراف بیضه قابل مشاهده نمی باشد. که در این صورت از روش دیگری با استفاده از تصویربرداری با سونوگرافی می باشد.

هیدروسل

هیدروسل

درمان هیدروسل

قبل از اقدام جهت درمان باید علل ابتلا به هیدروسل بررسی شود. به طور مثال هیدروسلی که در اثر عفونت ایجاد شده باشد با داروهایی مانند آنتی بیوتیک جهت رفع عفونت قابل درمان است. اگر هیدروسل به علت فتق یا سرطان باشد نیاز به روشهای درمانی مختص سرطان و فتق می باشد.

جراحی هیدروسلکتومی

این جراحی جهت تخلیه مایع موجود در اطراف بیضه انجام می شود. بدین منظور برش هایی در کیسه بیضه و نواحی زیرشکم انجام می شود. در مواردی که هیدروسل به علت فتق کشاله باشد (تشخیص در حین جراحی باشد) بدون در نظر گرفتن ایجاد مشکل، برداشته می شود. این عمل با دقت فراوانی انجام می شود به طوری که برخی از جراحان از وسیله عدسی چشمی استفاده می کنند تا نواحی اپیدیدیم و مجاری اسپرم صدمه نبیند. امکان گذاشتن لوله تخلیه و پانسمان بزرگ بر برش های ایجاد شده وجود دارد که شخص برای چند روز باید چند روز برای بهبود و نگهداری آن استراحت کند.این جراحی بدون هیچ داروی بیهوشی و بی حسی انجام می شود. برای از بین بردن ورم ناحیه جراحی شده از کیسه یخ پس از جراحی توصیه می شود.

آزمایش چربی خون

آزمایش چربی خون

با انجام آزمایش خون در آزمایشگاه در رامسر می توان به میزان چربی خون پی برد.آزمایش چربی خون به دلایل مختلفی انجام می شود در این آزمایش موارد ذیل اندازه گیری می شود :

  • اندازه گیری تری گلیسرید
  • اندازه گیری کلسترول کل
  • اندازه گیری کلسترول LDL بد
  • اندازه گیری کلسترول HDL خوب

بهتر است بدانید که تری گلیسرید نوعی از چربی خون است ، بالا رفتن تری گلیسرید در اثر مواد نشاسته ای و مواد قندی می باشد .

آزمایش چربی خون

آزمایش چربی خون

چه عواملی سبب بالا رفتن کلسترول خون می شوند ؟

  • مصرف چربی های غذایی مانند گره
  • چربی های گوشت
  • روغن های مایع
  • تخم مرغ
  • روغن های جامد
  • مواد لبنی پر چرب
  • غذاهای سرخ شده

و…

پزشکان و متخصصان  صبح زود و پس از 12 ساعت ناشتا بودن بهترین زمان برای دادن خون است ، یکی دیگر از زمان های مناسب برای انجام آزمایش چربی خون قبل از خوردن صبحانه است .

چربی خون در طول روز پایین و بالا می شود ، در صورتی که شخص غذاهای پر کالری مصرف نماید چربی خون افزایش می یابد ، به همین دلیل است که توصیه می شود این آزمایش را ناشتا انجام دهید .

روش های بررسی میزان چربی خون :

  • انجام آزمایش چربی خون بدون ناشتا
  • انجام آزمایش چربی خون پس از 12 ساعت ناشتا بودن

برای انجام این آزمایش از بازو نمونه ای خون گرفته می شود ، برای ارزیابی مقدار کلسترول ملی کلسترول توصیه می شود ، پس از 12 ساعت ناشتا بودن آزمایش چربی خون انجام می شود .

اندازه گیری میزان تری گلیسرید و کلسترول خون بر حسب میلی گرم در دسی لیتر می باشد .

 

افسردگی ناشی از چاقی

افسردگی ناشی از چاقی

هرروز خودم را وزن می کنم اما باز هم لاغر نمی شوم؟
چرا حتی صد گرم از وزن من کم نمی شود ؟
هرروز خودم را می کشم دیگر کلافه شده ام … چرا لاغر نمی شوم ؟
وزن کشی مکرر یک عادت غلط در زنان و مردان است که آنها را از روند کاهش وزن نا امید می سازد، دقت داشته باشید که طبق تجربیات نشان داده شده است که وزن کردن مدام باعث نا امیدی شما از کاهش وزن می شود .

بنابراین افرادی که بیش از حد در مورد وزن خود نگران می‌شوند، بیشتر در معرض ابتلا به افسردگی قرار داشته و عزت نفس و رضایت بدنیِ پایین‌تری دارند.

طبق مطالعات انجام شده ، در یک بررسی بیش از ۱۹۰۰ جوان مورد مطالعه قرار گرفت . از این آمار ۷۵ درصد آنها زن بودند و از آنها درباره‌ عادت وزن‌ کردنشان سئوال پرسیده شد. پژوهشگران بیش از یک دهه، وزن و سلامت روانی شرکت‌کنندگان را مورد پیگیری قرار دادند .در این پیگیری  زنانی که مکرراً خود را وزن می‌کردند، ۸۰ درصد درگیر رفتارهای کنترل وزن خطرناک بودند. چاقی نوجوانان، نگرانیِ عمومی است اما رضایت بدنی و نگرانی‌های مرتبط با وزن، منجر به اختلالات خوردن می‌شوند.

افسردگی ناشی از چاقی
بنابراین توصیه می شود که مدام خود را وزن نکنید، این عمل باعث می شود تا از شرایط فعلی خود راضی نباشید و مدام خودرا برای گرفتن رژیم غذایی سرزنش کنید. برنامه‌های پیشگیری از چاقی باید از اینکه رضایت بدنی را بدتر کنند، اجتناب بورزند.یعنی یک رژیم غذایی سالم رژِمی است که بتواند علاوه بر تامین نیازهای اساسی بدن ، باعث کاهش وزن اصولی بدون کمترین آسیب به بیمار شود، برای جلوگیری از این مساله  درک اینکه رفتارهایی مانند وزن کردن خود چگونه بر جوانان اثر می‌گذارد می‌ تواند مفيد باشد. بنابراین با تکیه بر این مساله که خواستن توانستن است می توان با یک برنامه ریزی دقیق به وزن ایده آل خود برسید .

منبع: سایت دکتر صمدپور

عوامل چاقی

عوامل چاقی

خوردن به عنوان ابزاری برای تنظیم هیجانات و عواطف منفی یکی از دلایل اضافه وزن است.
توجه داشته باشید که اضافه وزن می تواند یکی از عواملی باشد که در اثر غذاخوردن عصبی پدید می آید و باعث می شود تا فرد دچار اضافه وزن مفرط بعد از مدت زمان طولانی بشود که البته از بین بیردن این مقدار چربی روی هم انباشته شده نیز زمان بر خواهد بود .

خوردن غذاهای مورد علاقه میتواند روشی برای کاهش احساسات و عواطف منفی نظیر خشم، غم، نگرانی، خجالت ویا تنفر باشد و افرادی که برای تنظیم هیجان از خوردن استفاده میکنند دچار اضافه وزن میشوند.

عوامل چاقی

روش های دیگری برای تنظیم هیجان ها وجود دارد که ما از آنها اگاهی نداریم و یا مهارت استفاده از ان را نداریم
اگر از این دسته از افراد هستید خواهید دید که فرا گرفتن مهارت مدیریت هیجانات منفی اثر شگرفی برای تغییر شناخت و اضافه وزن شما خواهد داشت.

با ما همراه باشید تا مواردی را به شما ارائه کنیم که باعث از بین رفتن چربی های اضافی و اضافه وزن شما می شود .

 

منبع: سایت دکتر صمدپور

علل چاقی در دوره میانسالی

علل چاقی در دوره میانسالی

عوامل بسیاری در چاقی دوران میانسالی تاثیر گذار هستند ، که مهمترین عوامل آن به توصیه دکتر صمدپور متخصص تغذیه غرب تهران جمع اوری گشته است. در موارد زیر خلاصه می شود:

  • تغییرات هورمونی
  • تحلیل بافت عضلانی
  • افت سوخت و ساز و یا متابولیسم بدن
  • عادات رفتاری غلط(مانند فعالیت بدنی ناکافی) و استرس

سوالی که ممکن است در این بین پرسیده شود این است که چرا برخی افراد در میانسالی علی رغم تغذیه ی صحیح و الگوی مناسب فعالیت بدنی، وزن شان متناسب نمی ماند و دچار افزایش وزن دوران میانسالی می گردند؟

در دوران میانسالی علاوه بر حجم غذایی و میزان کالری دریافتی که در هر وعده مصرف می کنید، بایستی به نظم وعده های غذایی نیز توجه داشته باشید. در دوران میانسالی متابولیسم بدن کاهش می یابد و شما باید بیشتر از گذشته خود را مشغول افزایش فعالیت بدنی و رژیم غذایی متعادل نمایید

کم نیستند افرادی که توجه خود را صرفا به میزان کالری غذا معطوف می نمایند اما باید به تکرر مصرف وعده ها و میان وعده های خود دقت نمایید. شما می بایست هر 3 تا 4 ساعت یک بار، یک وعده یا میان وعده را مصرف نمایید و غذا خوردن را به آخر شب موکول ننمایید.

علل چاقی در دوره میانسالی

علاوه بر آن هر چه غذاهای سبک تر و کم چگال تری را بخورید برای شما مناسب تر است. چرا که با حجم بالای وعده های غذایی شما هنوز می توانید انرژی دریافتی خود را کنترل نمایید.

     نسبت کربوهیدرات و چربی و پروتئین

نکته ی دیگر آن است که شما می بایست یک تعادل را بین منابع پروتئینی بدون چربی و کربوهیدرات و چربی دریافتی خود بر قرار کنید؛ بدین صورت که مصرف فراوان مواد پروتئینی و حذف کربوهیدرات ها و یا حتی چربی ها برای شما شاید در کوتاه مدت نتایج امیدوارکننده ای داشته باشد ولی دیری نمی پاید که افزایش وزن مجدد را تجربه خواهید نمود.

 

اغلب افراد یک الگوی فعالیت بدنی و ورزش را برای سال های متمادی حفظ می کنند و بدن آن ها با الگوی فعالیت بدنی شان سازش پیدا می کند، در حالی که در سن 40 سالگی میزان مصرف بافت چربی در بدن شما تقلیل می یابد و شما می باید بیش از گذشته به رژیم غذایی و فعالیت بدنی خود توجه کنید.

مشکل وقتی حادتر می شود که شما به دلیل مشغله های کاری اصلا فعالیت بدنی نداشته باشید و در هنگام میانسالی مشکل افزایش وزن را به مراتب شدیدتر، خواهید داشت. شما می بایست فعالیت بدنی کافی داشته باشید و حداقل برای ٣ بار در هفته به تمرينات ورزشی مانند پیاده روی بپردازید.   در واقع در دوران میانسالی متابولیسم بدن کاهش می یابد و شما باید بیشتر از گذشته خود را مشغول افزایش فعالیت بدنی و رژیم غذایی متعادل نمایید.

منبع: سایت دکتر صمدپور

علائم بارداری

آیا من علائم بارداری را دارم ؟

از نشانه های اولیه در دوران بارداری چه می دانید ؟ بارداری یک فرآیند پیچیده است که با رخ دادن آن بسیاری از تغییرات چشمگیر در ظاهر و روحیات مادر به وجود می آورد، همانطور که می دانید بارداری با انجام آزمایشات لازم قابل تشخیص است اما در این مطلب تصمیم داریم تا علائم اولیه برای بارداری را به شما اطلاع دهیم .

تا به کمک آن بتوانید تشخیص دهید که باردار هستید یا خیر؟

بد نیست نشانه های زودرس بارداری را به خاطر بسپارید

خستگی مفرط

خستگی مفرط و بیش از اندازه از اولین علائم بارداری در هفته های اول است .

توجه داشته باشید که خستگی در اوایل بارداری شایع ترین علامت زودرس بارداری است.

برای درمان می توانید به پزشک مراجعه کنید، خوردن چای یا قهوه نه تنها این خستگی را بر طرف نمی کند بلکه به بارداری شما آسیب های جدی وارد می کند.

اگر از غذایی متنفر هستید و یا دوست ندارید به جایی بروید، اگر از بوی یک میوه و یا غذا متنفر شده اید. باید به این نکته شک داشته باشید که حامله هستید.

در زمان بارداری به بوها حساس می شوید، عطر های خاص و حتی بوی سیگار ممکن است شمارا اذیت کند ، حتی ممکن است برخی از خانم ها به بوی همسرشان نیز حساس شوند.

نگران نباشید، این حساسیت به دلیل افزایش سطح هورمون‌ها است و معمولا پزشک به شما روش های درمان و یا مقابله با آن را ارائه می دهد.

 

 

داشتن حالت تهوع و استفراغ

تهوع که اولین نشانه از بارداری محسوب می شود، میتواند تا ماه ۱۲ بارداری همراه شما باشد .

این عارضه با افزایش سطح HCG بدن همراه است که در طول بارداری در حال پیشرفت است .

گاهی مصرف ویتامین‌های در دوران بارداری باعث زیاد شدن احساس تهوع و استفراغ در مادران باردار می شود.

توصیه می شود، ویتامین‌ها را با معده خالی مصرف نکنید، خوردن قرص های ویتامین با معده خالی ایجاد تهوع می کنند ، برای از بین بردن این حس قرص را همراه غذا و یا بعد از آن مصرف نمایید.

 

احساس تورم و درد در سینه ها

کوچک شدن لباس زیر و احساس درد در ناحیه سینه ها ، یکی از علائم بارداری است. معمولا بارداری با افزایش سایز سینه ها همراه است و این درست به دلیل تغییرات هورمونی ایجاد شده در بدن است.

علائم حاملگی

تکرر ادرار

با شروع بارداری رحم شروع به بزرگ شدن کرده و به مثانه فشار می‌آورد فشار وارد شده به مثانه احساس دفع ادرار را در مادر زیاد می کند، تکرار زیاد دفعات دفع ادرار از نشانه های اولیه بارداری است.

البته این علائم در سه ماهه دوم بارداری از بین می‌رود اما ممکن است در سه ماهه سوم بارداری بر ‌گردد چرا که در این زمان رحم بسیار بزرگ می شود و به مثانه فشار زیادی وارد می‌کند.

 

قطع شدن قاعدگی

قطع ناخواسته و ناگهانی قاعدگی و ایجاد اختلال در آن از نشانه های اولیه بارداری است، در واقع این مساله از اولین نشانه های مشهور بارداری است که میتواند بارداری را به مادران باردار اطلاع دهد.

منبع: سایت دکتر زارع پور

بیماری صرع

بیماری صرع

بیماری صرع یک بیماری است که از گذشته وجود داشته است علت ایجاد این بیماری اختلالات مزمن و طبیعی کار نکردن مغز است. در واقع این بیماری موجب می گردد که ارتباط  نرمال و طبیعیی  که بین سلول های عصبی مغز وجود دارد قطع شود .

زمان بروز علائم این بیماری معمولا در صبح زود می باشد و یا در زمانی که شخص استراحت می کند. در شب نیز علائم می تواند تشدید می یابد.

از علائم بارز بیماری صرع  به این موارد می توان اشاره کرد:

شخص به مدت طولانی و به شکل ناگهانی تشنج کرده و این تشنج ها در زمان طولانی تکرار می شود و در دارز مدت در شخص ایجاد می گردد. با وجود این علائم می توان گقت شخص به بیماری صرع مبتلا شده است . همچنین فرد مبتلا به صرع در هنگام صحبت با شما بسیار کند عمل می کند و در هنگام صحبت لحظاتی مکث می کند و به جایی خیره می شود و دوباره صحبت کردن را شروع می کند. صحبتهای فرد می تواند کوتاه و تکه تکه باشد و کلماتی نامفهوم نیز شنیده شود.

از علائم دیگر می توان به پرش دست و پا به طور غیر ارادی در هنگام صحبت یا کارهای روزانه اشاره کرد.

این بیماری طبق میانگین آماری که صورت گرفته در هر 2 جنس چه بانوان و چه آقایان به یک اندازه بوده است .

علت وقوع بیماری صرع قطع ناگهانی فعالیت الکتریکی در مغز می باشد که عوامل ژنتیکی و عصبی در ایجاد آن نقش دارند و بیماری مسری نمی باشد.

نام لاتین این بیماری صرع اپی لپسی بوده و تشنجاتی که در فرد صورت می گیرد بسته به اینکه این تشنج به چه میزانی در مغز نفوذ کرده دارای صورت های متفاوتی می باشد .

با رخ دادن یکبار تشنج نمی توان آن را صرع نامید و بلکه اگر تشنج چندین مرتبه رخ بدهد باید به پزشک مراجعه کرد و پزشک با درخواست آزمایشات تخصصی و بررسی سیستم عصبی تشخیص دهد که این بیماری صرع است

منبع: سایت آزمایشگاه پاتوبیولوژی آزادی